24
Vierentwintig jaren oud, normaal doen cijfers me niet zoveel maar nu voelt het gek genoeg toch als een leeftijd die als ‘oud’ bestempeld kan worden. Dit krijgt een extra lading doordat veel mensen met wie ik op school optrek allemaal rond de 19/20/21 zijn.
Laat ik voorop stellen dat ik me jong voel, het leven me toelacht en ik niet van plan ben ooit de negatieve titel ‘volwassen’ te gaan dragen. Het is slechts het besef dat tot me doordringt dat ik over een jaar afstudeer en dat de mooie periode van ‘naar school gaan’ dan toch echt voorbij is.
Die gedachten brengen me terug naar de tijd van de basisschool. Het enige waar je jezelf druk om hoefde te maken was of je wel genoeg knikkers (en flippo’s!) bij je had en of je wel naar je beste vriend kon zitten in de klas. Na school ging je hutten bouwen, Mario spelen, een legostad opbouwen of de buurt verzamelen voor een potje voetbal op het plaatselijke trapveldje.
Geen zorgen over schoolprojecten, geen gedachtes over de gang van zaken in de politiek, geen reclames om je aan te ergeren en al helemaal geen stress of alles binnen je planning wel behaald zal gaan worden. Gewoon leven van dag tot dag zonder besef van tijd en minimale verantwoordelijkheden, de wereld was nog klein en lag daarmee geheel aan je voeten. Wat er in de omliggende buurten gebeurde was tenslotte totaal irrelevant.
Grappig eigenlijk, hoe verder de tijd vorderde hoe groter de wereld werd. Krant met nieuws, huiswerk met planningen, vakanties naar het buitenland, OV kaart voor de trein en stages met echte werktijden. Soms denk ik weleens als ik een kind zie rennen op straat; “geniet er maar lekker van, ooit zul ook jij 24 worden en inzien hoe heerlijk vrij je nu wel niet bent”.
Terug naar vandaag, nog een uurtje en dan ben ik jarig. Morgen ga ik lekker naar Luxemburg met mijn vader, naar een concert van Transatlantic om precies te zijn. Zoals eerder beschreven een voor mij heerlijke manier om even weg te zijn. Na terugkomst ga ik weer lekker verder met ontwikkelen, werken, deadlines halen en mijzelf richten op levensdoelen die voor het oprapen liggen.
Hoe heerlijk het leven van een kind ook mag zijn, terug gaan zou geen optie zijn. Daarvoor hecht ik teveel waarde aan alles wat ik nu om me heen heb. Op naar een nieuw levensjaar, dat het maar net zoveel hoogtepunten mag brengen als op mijn drieëntwintigste! 
Ik zeg maar één ding.
HELD! en Gefeliciteerd
Mijn vader zegt altijd: “Je bent zo jong als je jezelf voelt”. Buiten het feit dat dit slechts de ontkenningsverschijnselen van een 52-jarige man zijn, is het wel waar
En dat je met jonge goden als ons om mag gaan draagt daar alleen maar aan bij 
Ik denk ook nog weleens terug aan mijn zorgeloze kindertijd (wat overigens korter geleden is dan het voelt) en verlang er soms weer naar terug. Precies zoals je zegt: buiten de zorgen of de boomhut wel sterk genoeg was om met z’n vieren in te zitten was er vrij weinig om je druk over te maken.
Maar goed, zoals je ook zegt: laten we niet teveel terugkijken, maar naar voren en ervoor zorgen dat we worden wie we willen worden
En ik denk dat dat met ons wel goed zal komen, issut nie? 
En ondanks dat je net naar een super goed concert bent geweest met je pa (lekker nummer, dat “We All Need Some Light”) kijk ik echt uit naar 8 juni
“We were the kings and queens of promise!”
Xje tijn =)